کمک به نوجوانان اندوهگین

کمک به نوجوانان اندوهگین

کمک به نوجوانان اندوهگین


  •  273 بازدید
  •  شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۴
  •  0 دیدگاه
  •  خبر

گروه سنی نوجوانان واکنشهای اندوه متفاوتی از بزرگسالان دارند که برای کمک به آنها باید با این گروه سنی آشنا شوید.

اندوه: کمک به نوجوانان اندوهگین

گروه سنی نوجوانان واکنشهای اندوه متفاوتی از بزرگسالان دارند که برای کمک به آنها باید با این گروه سنی آشنا شوید.

11.jpg
نکات کلیدی
• چیزهایی را که برای گروه سنی نوجوان طبیعی است، بشناسید. با رشد و نمو نوجوانان، نحوه تفکر آنها در مورد اندوه و نحوه بیان اندوه در آنها تغییر می‌کند. اگرچه هر نوجوان با دیگران متفاوت است، اما تغییرات قابل پیش‌بینی در نحوه تفکر آنها طی سالهای اولیه، میانی و اواخر نوجوانی وجود دارد.
• گوش داده و منتظر فرصت‌ها باشید. اگر وقتی نوجوانی در حال حرف زدن است دقیقاً گوش داده و رفتار او را نظاره کنید، فرصت‌های کمک کردن به نوجوان سوگوار را خواهید یافت.
• نوجوان را مجبور به حرف زدن در مورد احساساتش نکنید. اگر نوجوان با شما احساس راحتی کند و حس کند که مایل به شنیدن حرفهایش هستید، خودش در صورت آمادگی لب به سخن خواهد گشود.
• برای گوش دادن به نوجوانی که مایل به صحبت است وقت بگذارید. وقتی نوجوانی می‌خواهد حرف بزند، توجه کامل خود را به او معطوف کنید. این کار به نوجوان نشان می‌دهد که او برایتان مهم است و اندوه او نیز اهمیت دارد.

تفاوت نوجوانان سوگوار در چیست؟
نوجوانان بسته به سن و بلوغ عاطفی، سوگواری خود را به شکل‌های متفاوتی نشان می‌دهند. سالهای نوجوانی را می‌توان به سه مرحله رشد تقسیم کرد: اولیه، میانی و سالهای آخر نوجوانی. هر گروه سنی به شکل متفاوتی اندوه خود را بیان می‌کند.
• سالهای اولیه نوجوانی (12 تا 14 سالگی) زمانی هستند که نوجوانان به دنبال پاسخ این سوال می‌گردند که «آیا من روبراهم؟» در این مرحله، نوجوانان به شدت نگران تناسب رفتار خود هستند و طوری عمل می‌کنند که انگار مخاطبی خیالی مدام در حال تماشای تمام حرکات آنها است. این نوجوانان ممکن است در هنگام بروز اندوه خود دچار ناراحتی شوند. از آنجا که نوجوانان معمولاً به افکار دیگران توجهی ندارند، مگر آنکه مستقیماً به خودشان مربوط شود، ممکن است درک واکنش دیگران در مقابل ضایعه اندوهناک، اگر با واکنش خودشان متفاوت باشد، برایشان دشوار شود.
• سالهای میانی نوجوانی (14 تا 16 سالگی) زمانی است که نوجوانان معتقدند که فناناپذیر بوده و هیچ اتفاق بدی برایشان نخواهد افتاد. آنها نمی‌توانند مرگ خودشان را تصور کنند و اغلب فکر می‌کنند که تا ابد زنده خواهند بود. این نوجوانان ممکن است اندوه خود را با انجام رفتارهای خطرناک ناسالمی مانند رانندگی خیلی سریع یا نوشیدن الکل نشان دهند.
• سالهای آخر نوجوانی (16 تا18 سالگی) زمانی است که نوجوانان به دنبال روابط معنادار هستند. این نوجوانان بهتر می‌توانند روابط پیچیده را درک کنند و تمایل بیشتری به دیدگاه دیگران دارند. آنها درک بهتری از افکار و احساسات دیگران دارند. نوجوانان در این سن اغلب مشابه بزرگسالان سوگواری می‌کنند.

کمک به نوجوانان در دوره سوگواری چه ویژگی خاصی دارد؟
شاید درک نحوه نزدیک شدن به یک نوجوان و کمک به او در طول روند سوگواریش دشوار باشد. از آنجا که نوجوانان نگران تناسب رفتارشان و عدم جلب توجه هستند، ممکن است حرف زدن در مورد احساساتشان برای آنها دشوار باشد. آنها ممکن است نگران نحوه تفکر دیگران در مورد خود باشند. همچنین، از آنجا که نوجوانان به دنبال ارزش‌ها و عقاید شخصی خود هستند، اغلب در حرف زدن با بزرگسالان در مورد احساسات خود مشکل دارند. آنها نگران این مسئله هستند که بزرگسالان سعی در جواب دادن به سوال‌های آنها داشته و به احساس آنها گوش نسپارند.
برای کمک به نوجوانی که دچار اندوه است، باید به نوجوان گوش داده و رفتار او را تماشا کنید. این کار به شما کمک می‌کند که بدانید نوجوان تا چه حد در حرف زدن با شما راحت است. از نوجوان بخواهید احساسش را به شما بگوید. نوجوان را برای حرف زدن تحت فشار نگذارید و صبر کنید تا خودش آمادگی حرف زدن را به دست آورد. هشیار باشید و وقتی نوجوان تصمیم به بیان احساسش گرفت به سخنش گوش دهید.

چرا نوجوان سوگوار نیاز به کمک دارد؟
کمک بزرگسالان به نوجوانان برای بیان احساساتشان پایه‌ای را بنا می‌کند که نحوه بیان نوجوان در بزرگسالی را تعیین می‌کند. کمک به نوجوانان در دوره سوگواری اهمیت زیادی دارد، زیرا اگرچه نوجوانان اغلب رفتاری شبیه بزرگسالان بروز می‌دهند، اما هنوز در حال رشد عاطفی هستند. آنها نیاز به راهنمایی دارند که به آنها در درک خودشان، حل مشکلاتشان، و ایجاد تفکر شفاف‌تر و بالغ‌تر کمک کند.

چطور می‌توانم به نوجوان گرفتار اندوه کمک کنم؟
شاید درست ندانید که چطور می‌توان به نوجوانی که دچار اندوه شده نزدیک شد. در زیر چند مفهوم کلّی را مطرح می‌کنیم که باید به ذهن بسپارید:
• اجازه دهید نوجوان به سبک خودش نسبت به ضایعه واکنش نشان دهد. برخی نوجوانان به طور طبیعی آرام هستند و ممکن است نیاز داشته باشند که اندوه خود را به صورت خصوصی بروز دهند. برخی نوجوانان چنان احساس استیصال و درماندگی دارند که ممکن است واکنش شدیدی نشان داده و حتی دچار خشم شدید شوند. این نوجوانان نیاز به تایید این نکته دارند که احساسات شدید آنها نوعی واکنش طبیعی نسبت به شرایط استرس‌زا است.  
• به نوجوان اجازه سوال کردن بدهید. نوجوانانی که دچار ضایعه‌ای می‌شوند اغلب سوالاتی در مورد معنای زندگی، دنیای بعد از مرگ، چرایی رخ دادن مصیبت‌ها، و چرایی رخ دادن اتفاقات بد برای مردم خوب دارند. اگر به نوجوان اجازه دهید سوالات خود را بپرسد، بیشترین کمک را به او کرده‌اید.
• به نوجوان فرصت دهید که با مصیبت کنار بیاید. نوجوانان از نظر توانایی تطبیق با تغییرات بزرگ، مثل مرگ‌هایی که در زندگیشان رخ می‌دهد، با هم متفاوت هستند. شاید نوجوان شما همزمان با شما یا افراد دیگر آمادگی واکنش در مقابل حادثه غم‌انگیز را نداشته باشد. نوجوان را وادار به سوگواری برطبق برنامه زمانی خودتان نکنید.
• به نوجوان تضمین دهید که اندوهگین شدن امری طبیعی است. ممکن است نوجوان شما نیاز به تایید این نکته داشته باشد که غم و احساسات مشابه به مرور زمان کاهش می‌یابند. از نوازش‌های آرامبخش استفاده کرده و نوجوان را در آغوش بکشید تا متوجه درک و عشق شما باشد.
• برای رفتار نوجوانتان محدودیت‌های منطقی طرح کنید. وقتی یک ضایعه غم‌انگیز در زندگی نوجوان رخ می‌دهد، رفتارهای عصیانگرانه او شدت می‌گیرد. این رفتار اغلب نشانه احساسات شدید در مقابل اتفاقی که رخ داده است. نوجوانان معمولاً ترجیح می‌دهند به طور واضح بدانند که رفتارهایشان تا کجا مجاز است. در ارتباط با نوجوان در مورد انتظاراتتان از او کاملاً قاطع و شفاف باشید.
NextPage1
در اینجا چند روش برای کمک به نوجوان اندوهگین را ذکر کرده‌ایم.
1- به نوجوان در مورد روند طبیعی سوگواری آموزش دهید. از آنجا که نوجوانان به طور طبیعی دچار نوسانات خلق‌وخو و احساسات متناقضی هستند، ممکن است برای بیان تفاوت‌های میان احساسات عادی و احساس اندوه نیاز به کمک داشته باشند. با نوجوان خود در مورد روند سوگواری صحبت کنید.
2- به نوجوان خود گوش فرادهید. آماده باشید تا هر وقت او آمادگی صحبت در مورد اندوهش را داشت، کار خود را قطع کرده و پای صحبتش بنشینید. اگر نوجوان تمایل داشت، به او اجازه دهید در مورد اندوهش غیرمستقیم حرف بزند. به احساساتی که نوجوان بیان می‌کند گوش دهید. بزرگسالان اغلب می‌خواهند به نوجوانان کمک کرده یا درد آنها را کاهش دهند. سعی نکنید با حرف زدن، نصیحت کردن، یا جل مشکلاتش به او کمک کنید. اجازه دهید نوجوان از مهارت‌های حل مسئله خود استفاده کند. گوش دادن فعال را تمرین کنید تا نوجوانتان بیشتر با شما صحبت کند.
3- مشکلات رفتاری جدی را به درستی رفع کند. گاهی رفتار یک نوجوان با وضع مرزهای منطقی از سوی بزرگسالان بهبود نمی‌یابد. برای شروع با نوجوانتان در مورد مشکل رفتاریش حرف بزنید. اگر به تنهایی نمی‌توانید مشکلات رفتاری نوجوانتان را رفع کنید، به دنبال یک مشاور حرفه‌ای باشید.
4- به بزرگسالان دیگری که در زندگی نوجوان نقش دارند در مورد فقدان اخیر اطلاع دهید. شاید معلمان، مشاوران مدرسه، و مربیان نیز بتوانند به نوجوان شما کمک کنند تا با اندوه خود کنار بیاید.

در ادامه برخی فعالیت‌ها را ذکر می‌کنیم که می‌توانید از آنها در مورد نوجوانانی با سنین مختلف بهره بگیرید تا در دوره سوگواری به آنها کمک کنید:
اوایل نوجوانی: از آنجا که این نوجوانان ممکن است در بیان اندوه خود با مشکل روبرو باشند، از نوجوان خود بخواهید که برایتان یک نقاشی کشیده، یک کولاژ ساخته، یا قصه یا شعری در مورد فقدان پیش‌آمده بسازد. در مورد احساساتی که در این فعالیت بیان می‌شوند صحبت کنید.
اواسط نوجوانی: از آنجا که این گروه سنّی نمی‌توانند مرگ خود را تصور کنند و اغلب فکر می‌کنند که تا ابد زنده خواهند بود، نیاز به فعالیت‌هایی دارند که بتوانند احساسات خود را به شکلی سالم بیان کنند. همراه با نوجوانتان نگاهی به عکس‌ها انداخته، فیلمی غمگین دیده یا به آهنگ‌های غمگین گوش دهید. از این زمان استفاده کرده و به نوجوان خود اجازه دهید حرف بزند یا حتی فقط ساکت بنشیند.
اواخر نوجوانی: اگرچه نوجوانان در سنین بالاتر اندوه خود را بیشتر شبیه بزرگسالان ابراز می‌کنند، اما ممکن است تمایلی به شرکت در مراسم مربوط به یک ضایعه بزرگ را نداشته باشند. برای مثال، شاید پس از یک فاجعه طبیعی نوجوانان توان کمک به دیگران یا شرکت در مراسم عزاداری یکی از بستگان را نداشته باشند. به تصمیم نوجوان خود احترام بگذارید. نوجوان خود را مجبور به شرکت در فعالیت‌هایی نکنید که موجب ناراحتی او هستند. این کار می‌تواند در توانایی او برای ابراز اندوهش اختلال ایجاد کند. نوجوان شما به موقع اندوهش را ابراز خواهد کرد. به نوجوانتان کمک کنید تا فعالیت‌هایی را برای بیان اندوه خود بیابد، مثلاً می‌تواند یک مجلس عزاداری خصوصی برای فرد متوفی در منزل برگزار کند.

در ادامه چه کنید
حال که این اطلاعات را مطالعه‌ کردید، آماده کمک به نوجوان اندوهگین هستید.

با یک متخصص سلامت مشورت کنید
اگر سوالاتی در مورد این اطلاعات دارید، سوال خود را هنگام دیدار با متخصص سلامت مطرح کنید. می‌توانید سوالات خود را در حاشیه صفحات همین مقاله یادداشت کنید تا فراموش نشوند.




منبع: گروه مترجمان آریا سلامت

استفاده از مطالب این سایت تنها با ذکر نام و لینک آریا سلامت مجاز است

 برچسب ها:  

ارسال نظر:


داغ ترین موضوعات